دروغهاي چوپان دروغگو_{« احمدي نژاد»}

تورم را زير 15 درصد كرده ام (25 را 15 بخوانيم) راندمان عمراني بيشتر از مصرفي( آقا مقايسه ي خود را بر مبناي پرداخت هاي كاركنان گذاشت ولي بيان نكرد) درآمد ها را با يك تفاوت بالا نسبت به دوره هاي قبلي (نقاشي ها براساس 150 دلار دولت ايشان و 25 تا 30 دلار دولت قبلي بود)

شاخدارترين دروغ:  هزينه ي انتخاباتي ندارم ( قيمت يك بنر  يك  در  نيم  براي ما كه بالاي 45 هزار تومان آب مي خورد .خوب در سطح يك شهر مثلاً تبريز حدود 5000 بنر . خوب در سطح كشور كم كم   5000000  پنج ميليون . پيدا كنيد پرتقال فروش پول خرج كن را.

به مناسبت حضور دولت يار و رفيق غار 17/3/88  در تبريز  چيزي شبيه كودتا مشاهده شد. نيروهاي سپاه و بسيج( البته شايد شاخه ي غير نظامي ان كه اشتباهي مثل نظامي ها شده بودند) چنان حركتي را سازمان دهي كرده بودند كه به ادارات دولتي هم كشيده شده بود ( البته كارمندان همينطوري خودشون تعطيل كرده بودند)

البته قراره هر كانديدي اومد همينطوري باشه و همه با هم بريم به استقبالش و شهر رو تعطيل كنيم. مثلاً كروبي و رضائي و موسوي هم بيان همينطوره و مسئولين اجازه مي دن كارمندان آنها برن پيشواز.

اين آقا اصلاً به دنبال قدرت نيست بلكه اين قدرت است كه چهار نعل او را تعقيب مي كند.

راستي يادم رفت بگم امروز مثل عاشورا تو خيابونها بساط نوشيدني و اينها فراهم بود. فكر بد نكنيد مردم خودشون از خونه آورده بودند تا زائران احمدي نژاد مشكلي از اين بابت نداشته باشند.

بالاخره سیمای مردمی هم کاری کرد« البته مردمی مردمی هم که نه کمی در حدود ۹۵ درصد احمدی نژادی» و اون هم برگذاری مناظره بین کاندیداهابود و هست.

البته اون طوری که همه دیدند روز اول مشاوره بود . ولی روز دوم انفجار.

یک طرف انفجار احمدی نژاد و خشم وی از میرحسین و در سایه ی این خشم به زبان راندن گفته های ناگفته و طرف مقابل سکوت و ارامش.

خوب ما که نفهمیدیم احمدی نژاد برای آینده نقشه جدید دارد یا نه

چون فقط به دنبال مچ گیری است.

تازه از شیوه های جدید در گفتمان عکس زن رقیب را آوردن.

-*در تمام روزهای سخت با ما بود تعطیلات عید ۸۷ را بیاد آورید که همکاران در زندان بودند و اعلمی در همام ایام به دنبال رفع مشکلات بود.

-* در آذربایجان احکامی قرار بود برای تعدادی از فعالان صنفی صادر شود که با فشار های این مرد خودساخته تبدیل به توبیخ شد.

-* مرد و مردانه در برابر هیئت حاکمه ایستاد و حرفش را زد و برای مجلس بعدی صلاحیت نگرفت.

-* باز زبان را نگاهبان سری نکرد که سر دادن را بهتر از نگاهداری با ذلت دانست و نتیجه عدم صلاحیت در انتخابات اخیر نتیجه ی آن بود.

و اما الان : باید سراغ کسی برویم که اعتماد بیشتری به او داریم و شاید او بتواند در برابر کسانی بایستد که ما را زیاده خواه می دانند.

میر حسین دیر زمانی نیست که اداره ی امور را در دست داشت و با توجه به گذشت زمان و درک واقعیت ها پای در صحنه ای گذاشت که برای او سلب آسایش را در پی خواهد داشت و باید شبانه روز در چندین جبهه بجنگد: مجلس - صداو سیما - مصلحت نظام - نگهبان  و ؟ و ........

برای این مرد آرزوی پیروزی داریم.

ملاک انتخاب چیست و ما به دنبال چه هستیم؟

ایا مهمترین مشکل ما وضعیت معیشتی است؟ یا مشکل دیگری و دیگرهائی هم هست؟

آیا واقعاْ ما با انتخاب خود و روی کار آمدن فردی که از دمکراسی و آزادی سخن می گوید می توانیم امیدوار به رسیدن به آزادی واقعی باشیم؟

مگر ما نمیدانیم که اختیارات افراد محدود است و چندین فیلتر برای ابراز و عملی شدن یک ایده وجود دارد.

حال فرد اصلح در این بین چگونه می تواند کار کند؟

برای کار کردن باید در خط آقایان بودو اگر در این خط بودی که نمی توانی برای ما کاری کنی.

حالا می گید چکار کنیم؟